Wat drijft de Nederlandse Energie Maatschappij?

Als u bij Google het woord energie invoert, dan verschijnt er hoogstwaarschijnlijk boven in uw scherm een advertentie van de Nederlandse Energie Maatschappij. Rechtsboven deze advertentie plaatst Google, mijns inziens terecht, de vraag: waarom deze advertenties? Omdat Google vervolgens in antwoord op deze vraag niet verder komt dan een verwijzing naar het beheer van advertentievoorkeuren, hierbij mijn eigen poging om de vraag te beantwoorden: waarom toch deze advertenties?

U kent ze ongetwijfeld, de reclamespotjes van de Nederlandse Energie Maatschappij. Met een bekeken mix van sentiment, volledig onafhankelijke onderzoeksgegevens, een volkszanger en een voetbaldominee doen ze er sinds 2009 alles aan om u te bevrijden van die grote energiebedrijven waarmee “hele volksstammen zich in de maling laten nemen”. Gelukkig is er de Nederlandse Energie Maatschappij, ook wel NL Energie genoemd. De naam alleen al. U voelt de aanwezigheid van kaas, klompen, tulpen, molens, een tikje VOC-mentaliteit en alles in de goede zin van het woord. Geen Duitse (‘ik zeg nein’) of Zweedse ('ik zeg døen’) connecties en toch 100% van de elektriciteit uit waterkracht. Het lijkt een wonder. Een godsgeschenk.

Maar waarom toch? Waarom toch worden we hiermee lastig gevallen? Laten we eens een blik te werpen op de oprichters van de Nederlandse Energie Maatschappij. Dat zijn Pieter Schoen en Harald Swinkels, twee ondernemers die in hun studententijd al samen succes boekten met het boek “Wat wil jij worden?”. De manier waarop het boek tot stand kwam is achteraf gezien misschien wel karakteristiek te noemen: via de fax bestookten de twee corpsvrienden bekende Nederlanders met het verzoek om iets over hun beroepskeuze te vertellen. Getuige het feit dat uiteindelijk 88 bekende en minder bekende Nederlanders aan het boek hebben meegewerkt, was het voor de jongens een succesvolle methode.

Nu, jaren later, is het werken met bekende Nederlanders dus nog altijd aan de orde van de dag voor de twee ondernemers. En het spammen helaas ook. In samenwerking met het reclamebureau BeyenMeyer, dat irritante reclames tot handelsmerk heeft verheven, is de weg van de fax naar andere media onverbiddelijk ingeslagen. Op basis van een interview met de twee heren kopte de Telegraaf in maart 2009 dat de Nederlandse Energie Maatschappij vooral een “luis in de pels” wil zijn. Ik heb de uitdrukking voor de zekerheid nog maar even opgezocht, maar ik kan er eerlijk gezegd niet veel goeds van maken: “Iemand voortdurend in de weg lopen. Iemand tegenwerken.” Dat is nog eens een fraaie missie voor een bedrijf.

Al met al zou je bijna het idee krijgen dat we hier te maken hebben met een bedrijf dat Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen (MVO) laag op de agenda heeft staan. Maar dat is gelukkig niet het geval. Zo geeft de Nederlandse Energie Maatschappij behoorlijk veel geld aan goede doelen. Zomaar voor niets. Nou ja, bijna voor niets: “Wij vragen goede doelen een beetje reclame voor ons te maken”, zo vertelt Harald Swinkels. “Sommige energiebedrijven, waarvan de namen genoeglijk bekend mogen worden verondersteld, verstoken letterlijk tientallen miljoenen euro's per jaar ten behoeve van hun naamsbekendheid. De Nederlandse Energie Maatschappij wil dit anders doen. Verantwoord, transparant en eerlijk.” Dat lijkt me inderdaad een goed voornemen.

Mark Meijer - 23 december 2011
mark@energyindeed.com

Mark Meijer MSc.
mark@energyindeed.com